' อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด

เพราะโลกที่เราปักหลักอยู่มีแต่การแก่งขัน ชิงชัง ' น่ารังเกียจ

หากโลกที่เราอยู่เดินไปถูกทางแล้วหล่ะก็ โลกคงดีกว่านี้ไม่น้อย '

รอยยิ้มที่ดูจืดจาง ความสัมพันธ์ที่ไกลออกไป ' '

มีคนบอกกูเสมอ ' มึงเปลี่ยนอะไรโลกไม่ได้หรอก
แต่ กู อยากบอกมึงว่า แต่เราเลือกที่จะไม่เปลี่ยนตามโลกได้ '

เปลี่ยนยังไง มันก็กลับมาที่เดิม ' เท่ากับ ที่เดิม '

ถึงบรรทัดนี้ ผู้เขียน ขออนุญาติ อธิบาย '

* ขอเขียนถึง คุณโทบี้ ' สัก สี่ห้า บรรทัด

คุณโทบี้เป็นเวสป้า ส่วนอ๊อดโต้เป็นคน
คุณโทบี้เกิด ราว ปี 1964 ' หลังยุค ฮิปปี้ไม่นาน
ส่วน อ๊อด เกิด 1988 ก่อน ยุค 90 จะมาถึง 2 ปี

อ๊อดเกิดนั่งเวสป้าครั้งแรก ตอนพึ่งคลอด
เป็นเวสป้าสีเหลือง ของคุณ ตา ซึ่งชอบพาอ๊อดขับเขาสวนยาง '

ส่วนโทบี้ เป็น เพื่อนอ๊อดโต้ ส่วนใหญ่ไปไหนมาไหนด้วยกัน
โทบี้เป็น เวสป้าสีแดงเพลิง ที่ได้รับการบูรณะ ในปี 52 '

อ๊อดโต้ ดีใจที่ได้เจอโทบี้ '
ตอนนี้ ' อ๊อดก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครที่จะมานั่งเกาะเอว
อ๊อดอยู่ข้างหลัง ' ผ่าน วันคืน คืนวัน ไปด้วยกัน

^^ อ๊อดจะพาโทบี้ไป ให้ครบ 76 จังหวัด ' , ,

ขอบคุณ ' เพื่อน เช่นเดิม เสมอมาและเสมอไป
ขอบคุณ 'เพื่อนทุกคน ' ที่มาช่วยขายของอยุ่เก็บตังค์เป็นเพื่อน
ขอบคุณ ทุกคนที่ ช่วยเสพงานศิลปะ เห็นค่ารูปภาพที่เราถ่ายเราทำ
ขอบคุณ คุณแม่สำหรับ เงิน ครึ่งก้อน ' ขอบคุณจริง ๆ
ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ ' อีกครั้ง

บรรทัดนี้ขอขอบคุณ คนที่เรายังไม่ได้เอ่ย ' เราขอบคุณ
ขอบคุณ ความแตกต่าง ที่ทำให้ชีวิตเราไม่เหมือน คน อื่น '
ขอบคุณ ความลำบาก ที่ทำให้เรา รู้จัก ชีวิต '

ขอบคุณ ผ้หญิงที่ทิ้งกู ไม่งั้นกูคงได้แต่ปล่อยชีวิตให้ผ่านไปวัน ๆ '

ขอบคุณ ความรักที่ ยังช่วย ให้ ลูฟี่ ยิ้มกว้างอีกครั้ง '
ขอบคุณ กัญชาที่ช่วยกูสร้างฝัน '



หากพรุ่งนี้ ต้องพบเจอสิ่งใด ' ก็ไม่หวั่น ไม่เสียดาย ไม่เสียใจ
เพราะวันที่ผ่านมา เราได้ทำในสิ่งที่เราอยากทำหมดแล้ว '

เหลือ แค่ พรุ่งนี้ กับสิ่งที่ต้องทำ '

สุดท้ายขอบคุณเส้นทางที่ยังมีให้ข้าพเจ้าเดินอยู่ '

' ไม่กลัวที่จะล้ม แต่กล้าที่จะลุก '